Μαχμουντ Μαντάνι - Καλός μουσουλμάνος, κακός μουσουλμάνος

Πριν από το αφγανικό τζιχάντ, δεν υπήρχε τοπική παραγωγή ηρωίνης, είτε στο Αφγανιστάν είτε στο Πακιστάν. Υπήρχε παραγωγή οπίου, ενός διαφορετικού ναρκωτικού, το οποίο κατευθυνόταν σε μικρές, επαρχιακές, τοπικές αγορές. Μέχρι το τέλος του αφγανικού τζιχάντ, η εικόνα είχε αλλάξει δραματικά: η συνοριακή γραμμή Αφγανιστάν-Πακιστάν είχε μετατραπεί σε μια από τις σημαντικότερες περιοχές στην παγκόσμια παραγωγή οπίου και κατεργασμένης ηρωϊνης και αποτελούσε την πηγή "του 75% της παγκόσμιας παραγωγής οπίου, ύψους πολλών δισεκατομμυρίων δολλαρίων". Σε αναφορά του που δημοσιεύτηκε στην αρχή του 2001, το Πρόγραμμα Παγκοσμίου Ελέγχου Ναρκωτικών του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών διαπίστωνε ότι η ραγδαία εξάπλωση της αφγανικής παραγωγής οπίου ξεκίνησε ακριβώς το 1979, το έτος που ξεκίνησε και το αμερικανικής έμπνευσης και χρηματοδότησης αφγανικό τζιχάντ: "Δεν αποτελεί σύμπτωση το γεγονός ότι το Αφγανιστάν άρχισε να εξελίσσεται σε σημαντικό παραγωγό παράνομων ποσοτήτων οπίου ακριβώς την περίοδο του παρατεταμένου πολέμου που ξεκίνησε το 1979 και συνεχίζει να υφίσταται".

Εκδόσεις Μελάνι, σελ. 261

Μια ενδελεχής ανάλυση της εικόνας του Ισλάμ από την οπτική της Δύσης, όπως την κατασκευάζει η αμερικανική αυτοκρατορία ανάλογα με τα συμφέροντά της. Πώς και γιατί η CIA δημιούργησε όλες τις τρομοκρατικές ομάδες που υπάρχουν στον πλανήτη, από την Αφρική ως την Νικαράγουα. Γραμμένο το 2004, ως απάντηση στο δέος και την μαζική υστερία που ακολούθησαν την 11η Σεπτεμβρίου.

Αντόλφο Μπιοϋ Κασάρες - Ημερολόγιο του Πολέμου των Χοίρων

"Όσο ζούμε αισθανόμαστε ασφαλείς. Ακόμα και στη μέση ενός πολέμου, πιστεύουμε πως το κακό θα συμβεί στους άλλους κι όχι σε εμάς, φτάνει όμως να πεθάνει ένας φίλος (ή να μας αναγγείλουν πως μπορεί να πεθάνει), για να πάρουν όλα μια διάσταση εξωπραγματική. Τότε η οπτική μας για τα πράγματα αλλάζει, όπως στο θέατρο, όταν ο υπεύθυνος για το φωτισμό γυρίζει το δίσκο με τα χρώματα μπροστά στην εστία του φωτός".

σελ 187, εκδ. Άγρωστις

Μάστορας του ύφους ο Κασάρες, καταπιάνεται ήδη από τα 60ς με ένα από τα θέματα που σήμερα κυριαρχούν στην λογοτεχνία: τα γηρατειά. Μέσα από τα μάτια του σχεδόν 60ρη αλλά ακόμα ντροπαλού Βιδάλ, το κείμενο βυθίζεται στον συναισθηματικό βάλτο της τρίτης ηλικίας, ενώ γύρω του έχει ξεσπάσει πόλεμος τρομοκρατίας από τους νέους προς του γέρους. Στιβαρή λογοτεχνία.

Κωνσταντίνος Καρνάζης - ΥπερΜαραθωνοδρόμος

 "Αυτό το κομμάτι του ταξιδιού είναι δύσκολο", είπε κι έκλεισε τη φράση του ρίχνοντας μια ματιά στον ουρανό. Ένα γεράκι έκρωξε πέρα μακριά κι η κραυγή του αντήχησε στην κοιλάδα. Έμοιαζε με σκηνή από παλιό γουέστερν του Τζον Γουέιν, αλλά μ'ενα δρομέα ξαπλωμένο στο χώμα.
"Έχεις τρέξει σ'αυτό τον αγώνα;" τον ρώτησα.
Έσκυψε και με κοίταξε. "Και βέβαια, φίλε μου". Κούνησε αργά το κεφάλι του και γύρισε και κοίταξε πάλι τον ουρανό.
"Ξέρετε σε ποιο μίλι βρίσκομαι;"
"Στο 73ο" είπε ο άλλος τύπος. "Το ποτάμι είναι 5 μίλια παρακάτω, στην κοιλάδα". Το επόμενο σημείο ελέγχου ήταν στο πέρασμα του ποταμού Ράκι Τσάκι. "Πώς είσαι;" με ρώτησε.
"Τα πήγαινα καλά ως το Φόρεστχιλ, αλλά από εκεί και πέρα μπήκα στο βασίλειο του πόνου. Γίνεται όλο και πιο έντονος", απάντησα.
Μεσολάβησε ένα μεγάλο διαστημα σιωπής κι έπειτα άρχισε να μιλάει ο Ινδιάνος αρχηγός. "Αυτό είναι αναμενόμενο", είπε, συνεχίζοντας να χτενίζει με το βλέμμα τον ουρανό. "Ο πόνος είναι ο τρόπος που έχει το σώμα να ξεφορτώνεται τις αδυναμίες του".

Εκδ. Ωκεανίδα, σελ. 147

Ο Dean Karnazes σε μια στιγμή από τον πρώτο αγώνα 100 μιλίων που συμμετείχε. Σε πιάνουν πόνοι στην κυριολεξία όταν το διαβάζεις. Ψυχάκιας, αλλά ζει το όνειρό του. Εσύ που δεν το ζεις, τι είσαι;

Ο Ηρόδοτος περιγράφει πως μαστουρώνουν οι Σκύθες

"Τεντώνουν μάλλινα υφάσματα πάνω σε τρία δοκάρια που ενώνονται στη κορυφή και μέσα σ'αυτή τη σκηνή βάζουν μια λεκάνη γεμάτη πυρακτωμένες πέτρες. Μετά παίρνουν σπόρους κάνναβης, τρυπώνουν στη σκηνή και ρίχνουν τους σπόρους πάνω στις καυτές πέτρες. Αυτοί αρχίζουν να καπνίζουν και βγάζουν τόσο καπνό που δε συγκρίνεται με κανένα ελληνικό ατμόλουτρο. Οι Σκύθες το απολαμβάνουν τόσο, ώστε να ουρλιάζουν από ευχαρίστηση".

Ηρόδοτος, Ιστορίαι, IV 74

Αγγελος Σ. Βλάχου - Μια φορά Κι Έναν Καιρό Ένας Διπλωμάτης...

Μετά τις διαβουλεύσεις που είχε ο Γεώργιος με όλους τους πολιτικούς παράγοντες που, ομόφωνα, του συνέστησαν ν'αναθέσει την πρωθυπουργία στον Σοφοκλή Βενιζέλο, ο Γεώργιος του έδωσε την εντολή. Ήταν 13 του μηνός παρατήρησαν οι προληπτικοί. Αλλά ενώ και ο Γεώργιος αλλά και, κυρίως οι πολιτικοί του Καϊρου, νόμιζαν ότι θα αρχίσει κάποια εκτόνωση της καταστάσεως, συνέβαινε το κωμικοτραγικό να μην βρίσκει ο Σ. Βενιζέλος ανθρώπους που να θέλουν να γίνουν Υπουργοί του. Ούτε ένας από όσους του είχαν υποδείξει να βγάλει τα κάστανα από την φωτιά, δεν ήθελε να τον βοηθήσει. Έτσι ορκίστηκε μόνος του ως πρωθυπουργός στις 14 Απριλίου το πρωί και το απόγευμα ορκίστηκαν δύο υπουργοί του, ο στρατηγός Τζανακάκης ως Υπουργός Προνοίας και ο ναύαρχος Δεμέστιχας ως Υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας.
Ο Σ. Βενιζέλος ήρθε στο Υπουργείο συνοδευόμενος από τον στρατηγό Tζανακάκη και τον υπασπιστή του ανθυπολοχαγό Κ.Σάντη. Στο μεγάλο χωλ τον περίμεναν μερικοί δημοσιογράφοι. Το θέαμα ήταν θλιβερό. Ο Σ. Βενιζέλος πιο κοντός του μετρίου, ο Τζανακάκης ακόμα πιο κοντός και κοιλαράς και ο Σάντης ακόμα πιο κοντός και παχύτερος. Και οι δύο τους φορούσαν στρατιωτική θερινή στολή με κοντά παντελόνια. Έμοιζαν σαν φασουλήδες που απασχολούν το κοινό προτού σηκωθεί η αυλαία κι αρχίσει η τραγωδία. Και τι τραγωδία!

Εκδ. Εστία, 1985, Α' τόμος, σελ. 182

Αυτά γινόσαντε στο Καϊρο το 1944. Ο κόσμος όλος να χάνεται και εμείς στον κόσμο μας. 

Τουρμπγιερν Σέβε - Φλέγομαι

Είμαι ένας αμαξάς που σας συμφέρει να με βάλετε στα ωραία σαλόνια σας. Και κόβω με τις ανάρμοστες λέξεις μου την αποπνικτική ατμόσφαιρα, όπως κόβει κανείς ξύλα με βαριές τσεκουριές! (Εδώ άρχισε να λειτουργεί και η γλώσσα του σώματός μου). Είμαι ο Βλαδίμηρος Μαγιακόφσκι, ένας νεαρός που όλοι τον βρίζουν. Και σας ρωτάω: Όταν βλέπετε το ουράνιο τόξο ή το βόρειο σέλας - τα βρίζετε και αυτά; Λέτε, μήπως, "Καταραμένο ουράνιο τόξο, δεν μπορώ να σε χρησιμοποιήσω για να κόψω μπριζόλες!"; Ή γκρινιάζετε επειδή δεν μπορείτε να πάρετε το βόρειο σέλας και να το ράψετε στις φούστες των γυναικών σας; Σας διαβεβαιώνω, λοιπόν, ότι με τον Βλαδίμηρο Μαγιακόφσκι μπορείτε να κόβετε μπριζόλες, αφού αυτός είναι πιο κοφτερός από το ουράνιο τόξο και τουλάχιστον το ίδιο πολύχρωμος! Επίσης, σας διαβεβαιώνω ότι μπορείτε να ράψετε τον Βλαδίμηρο Μαγιακόφσκι στις φούστες των γυναικών σας, ένα τέτοιο στολίδι θα τους άρεσε! (Εδώ άρχισαν οι αποδοκιμασίες και οι οργισμένοι κύριοι βάλθηκαν να κουνιούνται πέρα δώθε στις πολυθρόνες τους). Ανήκετε, μήπως, σ'εκείνο το είδος που τα βάζει με το ουράνιο τόξο και το βόρειο σέλας επειδή στέκουν αδιάφορα πάνω από την άθλια ζωή της εργατικής τάξης; Σας διαβεβαιώνω ότι ο Βλαδίμηρος Μαγιακόφσκι δεν είναι αδιάφορος, είναι ο υπ'αριθμόν ένα εχθρός της χλιαρής σαν κάτουρο αδιαφορίας, προτρέπει την εργατική τάξη ν'αναποδογυρίσει τις παραφορτωμένες πράσινες τσόχες σας και να πάρει τα λεφτά! (Πανδαιμόνιο. Ένας υπαξιωματικός εγκαταλείπει την αίθουσα για να τρέξει να φωνάξει την αστυνομία). Τώρα εγώ, ταίρι κι αδελφός του ουράνιου τόξου και του βόρειου σέλαος, θα σας διαβάσω ένα ποίημα.

Ο δρόμος καταποντίστηκε σαν τη μύτη
του συφιλιδικού.
Ποτάμι η ηδονή να λιώνει μες στο σάλιο.
Τα σώρουχά τους πετώντας από πάνω τους
μέχρι το τελευταίο φυλλαράκι
ξαπλώσανε τις αρίδες τους οι κήποι Ιούνιο μήνα.

Εκεί αρκιβώς με διέκοψαν κάτι τρομερές αποδοκιμασίες: "Αίσχος! Ντροπή! Ασέλγεια!"

Εκδόσεις Scripta, σελ.56

Θουκυδίδου Ξυγγραφή, βιβλίο Ε΄, κεφάλαια 84-116 :Μηλίων Διάλογος

84.Το επόμενο καλοκαίρι ο Αλκιβιάδης έφτασε στο Άργος με είκοσι καράβια κι έπιασε όσους Αργείους θεωρούνταν ακόμη ύποπτοι και άνθρωποι των Λακεδαιμονίων, τριακόσιους άνδρες, και οι Aθηναίοι τους απόθεσαν για ασφάλεια στα κοντινά νησιά, σε όσα εξουσίαζαν. Εκστρατεύσανε επίσης οι Αθηναίοι εναντίον της Μήλου με τριάντα δικά τους καράβια, έξι Χιώτικα και δύο Λεσβιακά, και με χίλιους διακόσιους οπλίτες, τριακόσιους τοξότες και είκοσι ιπποτοξότες Αθηναίους, και περίπου χίλιους πεντακόσιους οπλίτες σύμμαχους νησιώτες. Οι Μήλιοι είναι άποικοι των Λακεδαιμονίων και δεν ήθελαν να γίνουν υπήκοοι των Αθηναίων, όπως οι άλλοι νησιώτες. Στην αρχή κράτησαν ουδετερότητα και έμειναν ήσυχοι. Έπειτα, όταν οι Αθηναίοι μεταχειρίζονταν βία εναντίον τους καταστρέφοντας τη γη τους, έφτασαν σε ανοιχτό πόλεμο. Όταν λοιπόν στρατοπέδευσαν στη γη τους με τη στρατιωτική αυτή ετοιμασία οι στρατηγοί Κλεομήδης του Λυκομήδη και Τεισίας του Τεισιμάχου, και πριν αρχίσουν να την καταστρέφουν, έστειλαν πρέσβεις για να κάνουν πρώτα διαπραγματεύσεις. Τους πρέσβεις αυτούς οι Μήλιοι δεν τους παρουσίασαν στη συνέλευση του λαού, αλλά τους κάλεσαν να πουν αυτά για τα οποία είχαν έρθει στους άρχοντες και τους προκρίτους. Οι Αθηναίοι πρέσβεις είπαν στην ουσία τα εξής:

85. «Επειδή οι προτάσεις μας δε θα γίνουν προς το λαό, για να μην εξαπατηθεί το πλήθος ακούοντάς μας να εκθέτουμε, σε μια συνεχή αγόρευση, επιχειρήματα ελκυστικά και ανεξέλεγκτα (γιατί καταλαβαίνουμε πως αυτό το νόημα έχει το ότι μας φέρατε μπροστά στους λίγους), σεις οι συγκεντρωμένοι εδώ κάμετε κάτι ακόμη πιο σίγουρο. Μη μας απαντάτε και σεις μ’ ένα συνεχή λόγο αλλά σε κάθε σημείο που νομίζετε πως δε μιλάμε όπως είναι το συμφέρον σας, να μας σταματάτε και να λέτε τη γνώμη σας. Και πρώτα πρώτα πείτε μας αν συμφωνείτε με όσα προτείνουμε».

86. Οι αντιπρόσωποι των Μηλίων αποκρίθηκαν: «Την καλή σας ιδέα να δώσουμε μεταξύ μας με ησυχία εξηγήσεις δεν την κατακρίνουμε, οι πολεμικές όμως ετοιμασίες που δεν είναι μελλοντικές, αλλά παρούσες ήδη, βρίσκονται σε φανερή αντίθεση με την πρότασή σας αυτή. Γιατί βλέπουμε ότι έχετε ρθει σεις οι ίδιοι δικαστές για όσα πρόκειται να ειπωθούν και ότι το τέλος της συζήτησης, σύμφωνα με κάθε πιθανότητα, θα φέρει σε μας πόλεμο, αν υπερισχύσουμε εξαιτίας του δίκιου μας και γι’ αυτό αρνηθούμε να υποχωρήσουμε, δουλεία αν πειστούμε».

87. ΑΘ. Αν ήρθατε σ’ αυτή τη συνεδρίαση για να κάμετε εικασίες για τα μελλούμενα ή για τίποτε άλλο, κι όχι, απ’ την τωρινή κατάσταση κι από όσα βλέπετε να σκεφτείτε για τη σωτηρία της πολιτείας σας, μπορούμε να σταματήσουμε, αν όμως ήρθατε γι’ αυτό, μπορούμε να συνεχίσουμε.

88. ΜΗΛ. Είναι φυσικό και συγχωρείται, στη θέση που βρισκόμαστε, να πηγαίνει ο νους μας σε πολλά, κι επιχειρήματα και σκέψεις. Αναγνωρίζουμε ότι η σημερινή συνάντηση γίνεται βέβαια για τη σωτηρία μας, κι η συζήτηση, αν νομίζετε σωστό, ας γίνει με τον τρόπο που προτείνετε.

89. ΑΘ. Κι εμείς λοιπόν δε θα πούμε με ωραίες φράσεις μακρούς λόγους, που δεν πρόκειται να σας πείσουν, ή ότι δίκαια έχουμε την ηγεμονία μας, επειδή νικήσαμε τους Πέρσες, ή ότι τώρα εκστρατεύουμε εναντίον σας, επειδή αδικούμαστε, κι από σας ζητούμε να μη νομίσετε πως θα μας πείσετε λέγοντας ή ότι, ενώ είστε άποικοι των Λακεδαιμόνιων, δεν πήρατε μέρος στον πόλεμο στο πλευρό τους ή δε μας κάματε κανένα κακό. Έχουμε την απαίτηση να επιδιώξουμε πιο πολύ να επιτύχουμε τα δυνατά από όσα κι οι δυο μας αληθινά έχουμε στο νου μας, αφού ξέρετε και ξέρουμε ότι κατά την κρίση των ανθρώπων το δίκαιο λογαριάζεται όταν υπάρχει ίση δύναμη για την επιβολή του κι ότι, όταν αυτό δε συμβαίνει, οι δυνατοί κάνουν ό,τι τους επιτρέπει η δύναμή τους κι οι αδύναμοι υποχωρούν κι αποδέχονται.

90. ΜΗΛ. Όπως εμείς τουλάχιστο νομίζουμε, είναι χρήσιμο (ανάγκη να μιλάμε γι’ αυτό, επειδή εσείς τέτοια βάση βάλατε στη συζήτησή μας, να αφήσουμε κατά μέρος το δίκαιο και να μιλάμε για το συμφέρον) να μην καταργήσετε σεις αυτό το κοινό καλό, αλλά να υπάρχουν, γι’ αυτόν που κάθε φορά βρίσκεται σε κίνδυνο, τα εύλογα και τα δίκαια και να ωφελείται κάπως αν πείσει, έστω κι αν τα επιχειρήματά του δε βρίσκονται μέσα στα πλαίσια του αυστηρού δικαίου. Κι αυτό δεν είναι σε σας λιγότερο συμφέρον από ό,τι σε μας, γιατί, αν νικηθείτε, θα μπορούσατε να γενείτε παράδειγμα στους άλλους για να σας επιβάλουν την πιο μεγάλη τιμωρία.

91. ΑΘ. Εμείς για το τέλος της ηγεμονίας μας, αν αυτή θα καταλυθεί κάποτε, δεν ανησυχούμε, γιατί δεν είναι επικίνδυνοι στους νικημένους όσοι, όπως οι Λακεδαιμόνιοι, ασκούν ηγεμονία πάνω σε άλλους (άλλωστε η αντιδικία μας δεν είναι με τους Λακεδαιμονίους) αλλά επικίνδυνοι είναι οι υπήκοοι, αν τυχόν αυτοί ξεσηκωθούν και νικήσουν εκείνους που τους εξουσίαζαν. Όσο γι αυτό, ας μείνει σε μας η φροντίδα να αντιμετωπίσουμε τον κίνδυνο. Εκείνο όμως που θέλουμε τώρα να κάνουμε φανερό σε σας είναι ότι βρισκόμαστε εδώ για το συμφέρον της ηγεμονίας μας και όσα θα πούμε τώρα σκοπό έχουν τη σωτηρία της πολιτείας σας, επειδή θέλουμε και χωρίς κόπο να σας εξουσιάσουμε και για το συμφέρον και των δυο μας να σωθείτε.

92. ΜΗΛ. Και πώς μπορεί να συμβεί να είναι ίδια συμφέρον σε μας να γίνουμε δούλοι , όπως σε σας να γίνετε κύριοί μας;

93. ΑΘ. Επειδή σεις θα έχετε τη δυνατότητα να υποταχθείτε πριν να πάθετε τις πιο μεγάλες συμφορές, κι εμείς, αν δε σας καταστρέψουμε, θα έχουμε κέρδος.

94. ΜΗΛ. Ώστε δε θα δεχθείτε, μένοντας εμείς ήσυχοι, να είμαστε φίλοι αντί εχθροί, σύμμαχοι όμως κανενός από τους δυο σας;

95.ΑΘ. Όχι, γιατί δε μας βλάφτει τόσο ή έχθρα σας όσο η φιλία σας. Η φιλία σας, στα μάτια των υπηκόων μας, θα ήταν απόδειξη αδυναμίας μας, ενώ το μίσος σας απόδειξη της δύναμής μας.

96. ΜΗΛ. Έτσι σκέφτονται οι υπήκοοί σας για το σωστό, ώστε να βάζουν στην ίδια μοίρα εκείνους που δεν έχουν καμιά φυλετική σχέση μαζί σας κι εκείνους που οι περισσότεροί τους είναι άποικοί σας, μερικοί μάλιστα απ’ αυτούς αποστάτησαν κι υποτάχτηκαν;

97. ΑΘ. Ναι, γιατί νομίζουν ότι λόγια που να στηρίζονται στο δίκαιο δε λείπουν από κανένα, πιστεύουν όμως πως όσοι διατηρούν την ελευθερία τους το χρωστούν στη δύναμή τους κι ότι εμείς δεν εκστρατεύουμε εναντίον τους από φόβο. Ώστε το να σας υποτάξουμε εκτός που θα αύξαινε τους υπηκόους μας θα μας πρόσφερε και ασφάλεια, και μάλιστα αν σεις, νησιώτες και πιο αδύναμοι από άλλους δεν υπερισχύσετε απέναντί μας που είμαστε κυρίαρχοι στη θάλασσα.

98. ΜΗΛ. Και δε νομίζετε ότι υπάρχει ασφάλεια στην πρότασή μας εκείνη; Γιατί κι εδώ πάλι είναι ανάγκη, όπως εσείς μας υποχρεώσατε να αφήσουμε τους δίκαιους λόγους και ζητάτε να μας πείσετε να υποχωρήσουμε μπροστά στο δικό σας συμφέρον, έτσι κι εμείς να σας εξηγήσουμε το δικό μας συμφέρον, αν αυτό τυχαίνει να είναι μαζί και δικό σας, και να προσπαθήσουμε να σας πείσουμε. Γιατί πώς είναι δυνατό να μην κάμετε εχθρούς σας όσους τώρα είναι ουδέτεροι, όταν αυτοί, βλέποντας τα όσα έγιναν εδώ, πιστέψουν πως κάποτε σεις θα επιτεθείτε κι εναντίον τους; Και μ’ αυτό τι άλλο θα πετύχετε παρά να ενισχύσετε αυτούς που είναι τώρα εχθροί σας, κι εκείνους που ποτέ δε σκέφτηκαν να γίνουν, παρά τη θέλησή τους, να τους στρέψετε εναντίον σας;

99.ΑΘ. Καθόλου, γιατί δε νομίζουμε ότι είναι πιο επικίνδυνοι για μας αυτοί που, κατοικώντας κάπου στη στεριά, εξαιτίας της ελευθερίας τους, θ’ αργήσουν πολύ να πάρουν προφυλακτικά μέτρα εναντίον μας, αλλά οι νησιώτες, όσοι, όπως σεις, βρίσκονται κάπου ανεξάρτητοι, κι όσοι είναι κιόλας ερεθισμένοι από τις αναγκαίες πιέσεις της ηγεμονίας μας. Αυτοί λοιπόν, με το να στηριχτούν πολύ στην απερισκεψία, μπορούν να φέρουν, και τον εαυτό τους κι εμάς, σε φανερούς κινδύνους.

100.ΜΗΛ. Αν σεις για να μη χάσετε την ηγεμονία σας, κι οι υπήκοοί σας για να απαλλαγούν από αυτήν αψηφάτε τόσους κινδύνους, φανερό πως εμείς, που είμαστε ακόμη ελεύθεροι, θα δείχναμε μεγάλη ευτέλεια και δειλία, αν δεν κάναμε το παν προτού γίνουμε δούλοι.

101.ΑΘ. Όχι , αν αποφασίσετε συνετά. Γιατί δεν αγωνίζεστε με ίσους όρους για να δείξετε την ανδρεία σας, δηλαδή για να μην ντροπιαστείτε. Πιο πολύ πρόκειται να αποφασίσετε για τη σωτηρία σας, δηλαδή για το να μην αντιστέκεστε στους πολύ πιο δυνατούς σας.

102. ΜΗΛ. Ξέρουμε όμως πως καμιά φορά οι τύχες του πολέμου κρίνονται πιο δίκαια, κι όχι ανάλογα με τη διαφορά σε πλήθος ανάμεσα στους δυο αντιπάλους. Και σε μας η άμεση υποχώρηση δε δίνει καμιά ελπίδα, ενώ με το να αγωνιστούμε υπάρχει ακόμη ελπίδα να μείνουμε όρθιοι.

103. ΑΘ. Η ελπίδα, παρηγοριά την ώρα του κινδύνου, όσους την έχουν από περίσσια δύναμη κι αν τους βλάψει δεν τους καταστρέφει. Όσοι όμως, στηριγμένοι πάνω της, τα παίζουν όλα για όλα, (γιατί απ’ τη φύση της είναι σπάταλη), μονάχα όταν αποτύχουν τη γνωρίζουν, όταν πια, για κείνον που έκαμε τη γνωριμία της, δεν έχει τίποτε για να το προφυλάξει απ’ αυτήν. Αυτό σεις, αδύναμοι και που η τύχη σας κρίνεται από μια μονάχα κλίση της ζυγαριάς , μη θελήσετε να το πάθετε ούτε να μοιάσετε τους πολλούς που, ενώ μπορούν ακόμη να σωθούν με ανθρώπινα μέσα, όταν τους βρουν οι συμφορές και τους εγκαταλείψουν οι βέβαιες ελπίδες, καταφεύγουν στις αβέβαιες ελπίδες, τη μαντική και τους χρησμούς και όσα άλλα τέτοια, με τις ελπίδες που δίνουν φέρνουν στην καταστροφή.

104. ΜΗΛ. Κι εμείς το ξέρετε καλά, θεωρούμε πως είναι δύσκολο να αγωνιστούμε ενάντια στη δύναμή σας, μαζί κι ενάντια στην τύχη, αν αυτή δε σταθεί αμερόληπτη. Όσο για την τύχη όμως πιστεύουμε, ότι δε θα αξιωθούμε από τους θεούς χειρότερη τύχη, γιατί θεοφοβούμενοι εμείς αντιμετωπίζουμε άδικους. Όσο για τη δύναμη που δεν έχουμε, τις ελλείψεις μας θα τις συμπληρώσει η συμμαχία των Λακεδαιμονίων, που είναι αναγκασμένοι να μας βοηθήσουν, αν όχι γι’ άλλο λόγο, τουλάχιστον από φυλετική συγγένεια κι από ντροπή. Δεν έχουμε λοιπόν καθόλου παράλογα τόσο θάρρος.

105. ΑΘ. Αλλά κι εμείς νομίζουμε ότι δε θα μας λείψει η εύνοια των θεών, γιατί δε ζητούμε και δεν κάνουμε τίποτε που να βρίσκεται έξω από ό,τι πιστεύουν οι άνθρωποι για τους θεούς ή θέλουν στις αναμεταξύ τους σχέσεις. Έχουμε τη γνώμη για τους θεούς και τη βεβαιότητα για τους ανθρώπους, ότι, αναγκασμένοι από ένα φυσικό νόμο επιβάλλουν πάντα την εξουσία τους όπου είναι πιο δυνατοί . Το νόμο αυτό ούτε εμείς τον θεσπίσαμε ούτε θεσπισμένο πρώτοι εμείς τον εφαρμόσαμε , αλλά τον βρήκαμε να υπάρχει και θα τον αφήσουμε να υπάρχει παντοτινά, και τον εφαρμόζουμε ξέροντας ότι κι εσείς και άλλοι, αν αποκτούσατε την ίδια δύναμη με μας, θα κάνατε τα ίδια. Όσο λοιπόν για την εύνοια των θεών, έχουμε κάθε λόγο να μη φοβόμαστε ότι θα βρεθούμε σε μειονεκτική θέση. Όσο για την ιδέα σας για τους Λακεδαιμόνιους, στην οποία στηρίζετε την πεποίθηση ότι από ντροπή θα σας βοηθήσουν, ενώ μακαρίζουμε την αθωότητά σας δε ζηλεύουμε την αφροσύνη σας. Πραγματικά οι Λακεδαιμόνιοι στις μεταξύ τους σχέσεις και στις συνήθειες του τόπου τους δείχνονται πολύ ενάρετοι. Για τη συμπεριφορά τους όμως απέναντι σ τους άλλους, μόλο που θα ’χε κανείς πολλά να πει για το πώς φέρονται, θα μπορούσε πολύ καλά να τα συνοψίσει αν έλεγε ότι, από όλους τους ανθρώπους που ξέρουμε, αυτοί δείχνουν ολοφάνερα ότι θεωρούν τα ευχάριστα έντιμα και τα συμφέροντα δίκαια. Και αλήθεια, η τέτοια νοοτροπία τους δεν είναι καθόλου ευνοϊκή προς τις τωρινές παράλογες ελπίδες σας για σωτηρία.

106.ΜΗΛ. Αλλά εμείς γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο έχουμε αυτή τη στιγμή πιο πολύ την πεποίθηση ότι οι Λακεδαιμόνιοι, για το συμφέρον το δικό τους, δε θα θελήσουν να προδώσουν τους Μήλιους, που είναι άποικοί τους, και να φτάσουν να γίνουν αναξιόπιστοι σους φίλους τους Έλληνες κι ωφέλιμοι στους εχθρούς τους.

107. ΑΘ. Και δε νομίζετε ότι το συμφέρον βρίσκεται στην ασφάλεια, ενώ το δίκαιο και το έντιμο κατορθώνονται με κινδύνους τους οποίους οι Λακεδαιμόνιοι, τις περισσότερες φορές, ελάχιστα αποτολμούν;

108. ΜΗΛ. Αλλά νομίζουμε ότι και τους κινδύνους για χάρη μας θα αναλάβουν αυτοί πιο πρόθυμα, κι ότι θα θεωρήσουν πως είναι πιο σίγουροι αν για μας κι όχι για τους άλλους τους αναλάβαιναν, τόσο γιατί για τις πολεμικές επιχειρήσεις βρισκόμαστε κοντά στην Πελοπόννησο όσο και γιατί στα φρονήματα, εξαιτίας της φυλετικής συγγένειας, είμαστε πιο αξιόπιστοι από άλλους.

109. ΑΘ. Εγγύηση γι’ αυτούς που θα συμπολεμήσουν δεν είναι η φιλική διάθεση αυτών που τους καλούν, αλλά αν υπερέχουν σε πραγματική δύναμη. Κι αυτό το λογαριάζουν οι Λακεδαιμόνιοι περισσότερο από κάθε άλλον (από έλλειψη άλλωστε εμπιστοσύνης στη δική τους ετοιμασία, μονάχα με πολλούς συμμάχους εκστρατεύουν εναντίον των γειτόνων τους), ώστε δε φαίνεται πιθανό ότι αυτοί θα στείλουν στρατό σ’ ένα νησί την ώρα που είμαστε εμείς θαλασσοκράτορες.

110. ΜΗΛ. Αλλά θα μπορούσαν να στείλουν κι άλλους. Κι ακόμη το Κρητικό πέλαγος είναι πλατύ και μέσα σ’ αυτό είναι πιο δύσκολο οι θαλασσοκράτορες να συλλάβουν παρά να σωθούν αυτοί που θέλουν να ξεφύγουν. Κι αν όμως αποτύχαιναν σ’ αυτό, θα μπορούσαν να στραφούν εναντίον της γης σας κι εναντίον των υπόλοιπων συμμάχων σας, σε όσους δεν έφτασε ο Βρασίδας. Και τότε θα έχετε να αγωνισθείτε όχι μόνο για μια χώρα που δε σας ανήκε ποτέ, αλλά για πράγματα πιο δικά σας, τη συμμαχία σας και τη γη σας.

111. ΑΘ. Ξέρετε από την πείρα σας πως απ’ αυτό κάτι μπορεί να συμβεί, αλλά δεν αγνοείτε επίσης ότι οι Αθηναίοι ποτέ ως σήμερα δεν αποτραβήχτηκαν από καμιά πολιορκία, επειδή φοβήθηκαν άλλους. Παρατηρούμε όμως ότι ενώ είπατε ότι θα σκεφτείτε για τη σωτηρία σας, στην πιο πλατιά συζήτηση δεν έχετε πει τίποτε στο οποίο βασισμένοι λογικοί άνθρωποι θα πίστευαν ότι μπορούν να σωθούν , αλλά τα πιο δυνατά σας στηρίγματα είναι μελλοντικές ελπίδες, ενώ τα μέσα που έχετε είναι πολύ μικρά για να υπερισχύσετε, αν συγκριθούν με εκείνα που αυτή τη στιγμή βρίσκονται παραταγμένα εναντίον σας. Και δείχνετε μεγάλη απερισκεψία αν, αφού ζητήσετε να αποσυρθούμε, δεν αποφασίσετε όσο ακόμη είναι καιρός κάτι άλλο πιο φρόνιμο απ’ αυτά. Να μην πάει ο νους σας στη ντροπή που τόσο συχνά καταστρέφει τους ανθρώπους, όταν αντιμετωπίζουν κινδύνους φανερούς και ταπεινωτικούς. Γιατί πολλούς, ενώ ήταν ακόμη σε θέση να ιδούν καθαρά σε ποιους κινδύνους οδηγούνταν, τους παρέσυρε η δύναμη μιας ελκυστικής λέξης, της λεγόμενης ντροπής, και, νικημένοι απ’ τη λέξη, στην πράξη έπεσαν θεληματικά σε αγιάτρευτες συφορές κι ακόμη απόχτησαν ντροπή πιο ταπεινωτική, αφού αυτή ήταν αποτέλεσμα ανοησίας παρά τύχης. Αυτό σεις, αν σκεφτείτε φρόνιμα, θα το αποφύγετε και δε θα νομίστε άπρεπο να υποχωρήσετε στην πολιτεία την πιο δυνατή που σας προτείνει όρους λογικούς, να γίνετε δηλαδή σύμμαχοί της πληρώνοντας φόρο, διατηρώντας τη χώρα σας, και, ενώ σας δίνεται η εκλογή ανάμεσα στον πόλεμο και στην ασφάλεια, εσείς να διαλέξετε τα χειρότερα επιζητώντας να φανείτε ανώτεροι. Γιατί όσοι στους ίσους δεν υποχωρούν, στους δυνατότερους φέρνονται φρόνιμα και στους κατώτερους δείχνονται μετριοπαθείς, αυτοί πιο πολύ προκόβουν. Σκεφτείτε, λοιπόν, όταν εμείς αποσυρθούμε, και συλλογιστείτε πολλές φορές ότι αποφασίζετε για την πατρίδα, για τη μια και μόνη πατρίδα σας, κι ότι απ’ τη μιαν αυτή απόφασή σας θα εξαρτηθεί το να ευτυχήσει τούτη ή να δυστυχήσει.

112. Οι Αθηναίοι αποχώρησαν από τη συζήτηση και οι Μήλιοι , όταν μείνανε μόνοι τους, επειδή αποφάσισαν παραπλήσια με εκείνα που έλεγαν πρωτύτερα, αποκρίθηκαν τα εξής: «Ούτε γνώμη διαφορετική από την προηγούμενη έχουμε, Αθηναίοι, ούτε μέσα σε λίγες στιγμές θα στερήσουμε μια πόλη, που υπάρχει εδώ και εφτακόσια χρόνια, από την ελευθερία της, αλλά έχοντας εμπιστοσύνη στην τύχη, που χάρη στην εύνοια των θεών την προστατεύει ως τώρα, και στη βοήθεια των ανθρώπων, ιδιαίτερα των Λακεδαιμονίων, θα προσπαθήσουμε να τη σώσουμε. Σας προτείνουμε όμως να είμαστε φίλοι σας, εχθροί με κανένα από τους δυο σας, και να φύγετε από τη γη μας, αφού κάνουμε συνθήκη που θα την κρίνουμε ωφέλιμη και στους δυο μας».

113.Οι Μήλιοι λοιπόν τόσα μονάχα αποκρίθηκαν. Οι Αθηναίοι αποχωρώντας πια οριστικά από τις διαπραγματεύσεις είπαν: «Πραγματικά, όπως νομίζουμε ύστερα από την απόφασή σας αυτή, είστε οι μόνοι που κρίνετε τα μελλοντικά πιο καθαρά από αυτά που βλέπετε μπροστά στα μάτια σας, και τα άγνωστα, επειδή τα θέλετε, τα θεωρείτε σαν να γίνονται στην πραγματικότητα. Τα έχετε παίξει όλα και - στηριγμένοι ολότελα στους Λακεδαιμόνιους, την τύχη και τις ελπίδες - θα τα χάσετε όλα».

114. Οι Αθηναίοι πρέσβεις γύρισαν στο στρατόπεδο και οι στρατηγοί, αφού οι Μήλιοι δεν υποχωρούσαν σε τίποτε, άρχισαν αμέσως τις εχθροπραξίες, κι αφού μοίρασαν τη δουλειά στα στρατιωτικά τμήματα της κάθε πόλης, έζωσαν κυκλικά με τείχος τους Μήλιους. Ύστερα οι Αθηναίοι άφησαν φρουρά από δικούς τους στρατιώτες και συμμάχους, στη στεριά και τη θάλασσα, κι έφυγαν με το μεγαλύτερο μέρος του στρατού. Οι υπόλοιποι έμειναν και πολιορκούσαν τον τόπο.

116…Την ίδια εποχή οι Μήλιοι πάλι σε άλλο σημείο κυρίεψαν ένα μέρος από το τείχος των Αθηναίων που τους έζωνε, όπου οι φρουροί δεν ήταν πολλοί. Ύστερα από το γεγονός αυτό ήρθε κι άλλος στρατός από την Αθήνα, με αρχηγό το Φιλοκράτη του Δημέα. Και οι Μήλιοι, επειδή πολιορκούνταν πια πολύ στενά, έγινε μάλιστα και κάποια προδοσία από ανάμεσά τους, συνθηκολόγησαν με τους Αθηναίους με τον όρο να αποφασίσουν εκείνοι για την τύχη τους. Κι αυτοί σκότωσαν όσους Μήλιους ενήλικους έπιασαν, κι έκαμαν δούλους τα παιδιά και τις γυναίκες. Το νησί το αποικίσανε οι ίδιοι στέλνοντας αργότερα πεντακόσιους αποίκους (Θουκυδίδη, Ε 84-116). 

Μετάφραση: Α. Γεωργοπαπαδάκου

 

Κωνσταντίνος Καβάφης - Απιστία

ΑΠΙΣΤΙΑ

Πολλὰ ἄρα Ὁμήρου ἐπαινοῦντες, ἀλλὰ τοῦτο

οὐκ ἐπαινεσόμεθα... οὐδὲ Αἰσχύλου, ὅταν φῇ ἡ

Θέτις τὸν Ἀπόλλω ἐν τοῖς αὐτῆς γάμοις ἄδοντα

            «ἐνδατείσθαι τὰς ἑὰς εὐπαιδίας,

      νόσων τ' ἀπείρους καὶ μακραίωνας βίους.

      Ξύμπαντα τ' εἰπὼν θεοφιλεῖς ἐμᾶς τύχας

      παιῶν' ἐπευφήμησεν, εὐθυμῶν ἐμέ.

      Καγὼ τὸ Φοίβου θεῖον ἀψευδὲς στόμα

      ἤλπιζον εἶναι, μαντικὴ βρύον τέχνη:

      Ὁ δ', αὐτὸς ὕμνων,………………..

      ....... αὐτός ἐστιν ὁ κτανὼν

      τὸν παῖδα τὸν ἐμόν».

             Πλάτων, Πολιτείας, Β’

Σὰν πάντρευαν τὴν Θέτιδα μὲ τὸν Πηλέα

σηκώθηκε ὁ Ἀπόλλων στὸ λαμπρὸ τραπέζι

τοῦ γάμου, καὶ μακάρισε τοὺς νεονύμφους

γιὰ τὸν βλαστὸ ποῦ θάβγαινε ἀπ' τὴν ἕνωσι των.

Εἶπε· Ποτὲ αὐτὸν ἀρρώστια δὲν θαγγίξει

καὶ θάχει μακρυνὴ ζωή. -Αὐτὰ σὰν εἶπε, ἡ Θέτις

χάρηκε πολύ, γιατί τὰ λόγια

τοῦ Ἀπόλλωνος πού γνώριζε ἀπὸ προφητεῖες

τὴν φάνηκαν ἐγγύησις γιὰ τὸ παιδί της.

Κι ὅταν μεγάλωνεν ὁ Ἀχιλλεύς, καὶ ἦταν

τῆς Θεσσαλίας ἔπαινος ἡ ἐμορφιά του,

ἡ Θέτις τοῦ θεοῦ τὰ λόγια ἐνθυμοῦνταν.

Ἀλλὰ μιὰ μέρα ἦλθαν γέροι μὲ εἰδήσεις,

κ' εἶπαν τὸν σκοτωμὸ τοῦ Ἀχιλλέως στὴν Τροία.

Κ' ἡ Θέτις ξέσχιζε τὰ πορφυρά της ροῦχα,

κ' ἔβγαζεν ἀπὸ πάνω της καὶ ξεπετοῦσε

στὸ χῶμα τὰ βραχιόλια καὶ τὰ δαχτυλίδια.

Καὶ μὲς στὸν ὀδυρμό της τὰ παληὰ θυμήθη·

καὶ ρώτησε τί ἔκαμνε ὁ σοφὸς Ἀπόλλων,

ποῦ γύριζεν ὁ ποιητὴς πού στὰ τραπέζια

ἔξοχα ὁμιλεῖ, ποῦ γύριζε ὁ προφήτης

ὅταν τὸν υἱό της σκότωναν στὰ πρῶτα νειάτα.

Κ' οἱ γέροι τὴν ἀπήντησαν πώς ὁ Ἀπόλλων

αὐτὸς ὁ ἴδιος ἐκατέβηκε στὴν Τροία,

καὶ μὲ τοὺς Τρώας σκότωσε τὸν Ἀχιλλέα.

ΑΙΣΧΥΛΟΥ- ΕΥΜΕΝΙΔΕΣ

Κάπου κι ο φόβος είν' καλός
και να μένη θρονιασμένος
πρέπει μες στο νου φρουρός·
και συμφέρει
η γνώσι και με το στανιό.
Και ποια πόλι ή ποιος θνητός
σα δε θρέφη στην καρδιά
κάποιο φόβο, θα τιμά
και τη δικαιοσύνη πια;
Μήτε με την αναρχία
μήτε πάλι στη σκλαβιά
να το στρέγης για να ζης·
πάντα στη μέση κρατάει το ζύγι ο θεός
και τιμά πότ' αυτό πότ' εκείνο·
σύμφωνα σου λέω μ' αυτά,
πως ο καρπός της ασέβειας είν' ο χαμός,
μα της καθαρής καρδιάς
η καλή και ποθητή
σ' όλους μας καλοτυχιά.

Εκδοτικός Οίκος Γεωργ. Φέξη, 1911
Μετάφραση Ιωάννης Γρυπάρης

Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρη την τραγωδία εδώ

Yann Moix - Partouz

Η μικρότητα του Μισέλ Ουελμπέκ δεν ήταν δα και αποκάλυψη. Το Νοέμβριο του 1998, με την ευκαιρία της έκδοσης των Στοιχειωδών σωματιδίων του (1998), πε΄ριμενε να απονεμηθεί πρώτο το Γκονκούρ, για να αποφανθεί, από το LCI, ότι τα λογοτεχνικά βραβεία ήταν σικέ. Θα μπορούσε να το είχε κάνει την παραμονή της απονομής. Αλλά, όχι: ήταν σαν εκείνους τους αντιστασιακούς που βγήκαν στο αντάρτικο το 1946: είχε μια μικρή καθυστέρηση. Επωφελήθηκε της ευκαιρίας για να πετάξει ότι το δικό του βιβλίο ήταν καλύτερο από το βιβλίο της βραβευθείσας εκείνη τη χρονιά Πολ Κονστάν (1944 - 1998), και ότι άξιζε να πάρει το Γκονκουρ. Αυτοί που ακολουθούν την τελευταία λέξη της μόδας εξέφρασαν την αγανάκτηση τους που δεν είχε βραβευτεί ο Μισέλ. Όλος ο κόσμος έκανε λίγο πολύ πως είχε αγανακτήσει. Ας μην υπερβάλλουμε: το Γκονκουρ του 1998 δεν ήταν τίποτα σε σύγκριση με το σκάνδαλο του 1932, όπου είχε προτιμηθεί ο Γκι Μαζλίν (1900 - 1996), για το μυθιστόρημα Οι Λύκοι, και όχι ο Σελίν. Το Ταξίδι Στην Άκρη Της Νύχτας ήταν τόσο μπροστά, στην αιχμή της λογοτεχνίας, που Τα Στοιχειώδη Σωματίδια, με το αστικό και σχολικό περιεχόμενό τους, έμεναν πιο κοντά, ούτως ή άλλως, στο βιβλίο του Μαζλίν (το οποίο είχα συμβουλευτεί) παρά στο Ταξίδι. Τα αριστουργήματα δεν έχουν ποτέ ανάγκη να βγουν να δείξουν τον κώλο τους στην τηλεόραση. Δεν έχουν καμία ανάγκη να υπερασπιστούν τον εαυτό τους, να δικαιολογηθούν, δεν τα αγγίζει τίποτα.

Ο Μαζλίν ήταν μια ζωή που προκαλούσε φόβο. Η βιογραφία του έκανε όλους τους Γάλλους συγγραφείς να χέζονται από το φόβο. Πέθανε το 1996: είχε ζήσει εξήντα τέσσερα ολόκληρα χρόνια ύστερα από εκείνο το βραβείο Γκονκούρ 1932 που του είχε απονείμει η ελλανόδικος επιτροπή, αλλά που η λογοτεχνία του το στέρησε. Εξήντα τέσσερα χρόνια να ενσαρκώνεις τις αποτυχίες, να είσαι η προσωποποίηση του αποτυχημένου για όλους τους φοιτητές, τους αναγνώστες, τους ερασιτέχνες. Όχι μόνο η ενσάρκωση του αποτυχημένου, όχι μόνο το χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτυχημένου, αλλά ένα είδος νομολογίας του αποτυχημένου, το καλούπι του αποτυχημένου, η έννοια καθαυτή του αποτυχημένου, η ουσία του αποτυχημένου. Εξήντα τέσσερα χρόνια να προσπαθείς να μη συμπέσεις, ενδόμυχα, με όλο αυτό που ο εξωτερικός κόσμος ούρλιαζε αδιάκοπα χρησιμοποιώντας το όνομα σου, το πατρώνυμο "Μαζλίν" ως συνώνυμο του "αποτυχημένος", του "απατεώνας", του "άχρηστος", του "ηλίθιος" και του "αστός". Ο Γκι ζούσε κλεισμένος στο σπίτι του, ανάμεσα στις γάτες του. Επειχειρούσε να συνεχίσει, να ολοκληρώσει το έργο του, αλλά κάθε φορά που κοίταζε τα χέρια του να ακουμπούν πάνω στο χαρτί, τα χέρια του του έλεγαν, του επισήμαιναν ότι δεν έγραφε Σελίν, ότι τίποτε από αυτό που έγραφαν, που χάραζαν πάνω στο χαρτί για να μη δυσαρεστήσουν αυτόν, τον Μαζλίν, δεν έφερε τη σφραγίδα της παραμικρής χάρης, της παραμικρής λάμψης, της παραμικρής σπίθας μεγαλοφυϊας.

Εκδόσεις Κέδρος, σελ 116

Περιήγηση σε παρτουζάδικο, δικαιολόγηση της 11ης Σεπτεμβρίου ως αποτέλεσμα της ερωτικής απογοήτευσης του Ατα, παρέλαση λογοτεχνών ζώντων και μη: ο Μουάξ προσπαθεί με όλες του τις δυνάμεις να αναμετρηθεί με τα ύψη του Σελίν, αλλά κανείς δεν μπορεί να γράψει σαν Σελίν. Και σαν άσκηση αξίζει, αλλά κυρίως για τον εκπαιδευμένο αναγνώστη.

Philibert Schogt - Οι Άγριοι Αριθμοί

Ο μόνος τρόπος για να σταματήσουν οι  φωνές ήταν να συγκεντρώνομαι στο πρόβλημα των Άγριων Αριθμών. Όσο όμως κι αν διακινδύνευσα να προχωρήσω μέσα σ'αυτή τη σκοτεινή περιοχή, δεν κατάφερνα να πλησιάσω τη λύση. Αντίθετα, έμοιαζα με κάποιον που, έχοντας χάσει τον προσανατολισμό του, αντί να μείνει στη θέση του και να προσπαθήσει να συγκεντρωθεί, αρχίζει να κατευθύνεται προς ένα απομακρυσμένο σημείο, που παρουσιάζει αμυδρές ομοιότητες με κάποιο γνωστό σημάδι, για να διαπιστώσει φτάνοντας ότι είχε δει αυτά που ήθελε να δει, άσχετα με την πραγματικότητα. Όποτε έφτανα σ'ενα τέτοιο παραπλανητικό σημείο, οι σχολιαστές, από τους οποίους είχα προσωρινά απαλλαγεί, ξανάρχιζαν από την αρχή με διπλάσια ενεργητικότητα.
"Εσύ προσπαθείς να λύσεις το πρόβλημα των Άγριων Αριθμών;" ρωτούσα τον εαυτό μου χρησιμοποιώντας την αλαζονική φωνή του Λάρυ.
"Και λοιπόν;"
"Όχι. Όχι, τίποτα. Παρακαλώ, συνέχισε". Και ταυτόχρονα σούφρωνα τα χείλη μου μιμούμενος ένα από τα πιο ισοπεδωτικά, ειρωνικά του χαμόγελα.
Είχα τρελαθεί; Τουλάχιστον έτσι έμοιαζε. 

Εκδόσεις Πόλις, σελ. 108

Πανεπιστημιακό μυθιστόρημα, διαβάζεται σε λίγες ώρες, απλό και συναρπαστικό. Περιγράφει πειστικά την ζωή του πανεπιστημίου και την ενασχόληση με τα μαθηματικά.

Daniel Schacter - Searching For Memory: The Brain, The Mind, And The Past

In the 1980 presidential campaign, Ronald Reagan repeatedly told a heartbreaking story of a World War II bomber pilot who ordered his crew to bail out after his plane had been seriously damaged by an enemy hit. His young belly gunner was wounded so seriously that he was unable to evacuate the bomber. Reagan could barely hold back his tears as he uttered the pilot’s heroic response: “Never mind. We’ll ride it down together.” The press soon realized that this story was an almost exact duplicate of a scene in the 1944 film A Wing and a Prayer. Reagan had apparently retained the facts but forgotten their source.

The Great Book Robbery

“Farewell my library! Farewell mansion of wisdom, temple of philosophers, institute of science, council house of literature!” ~ Khalil al-Sakakini

Chronicles of a cultural destruction: the story of 70,000 "collected" Palestinian books during the 1948 war by the newly born State of Israel.

Lutz Kleveman - Το Νέο Μεγάλο Παιχνίδι: Αίμα και Πετρέλαιο στην Κεντρική Ασία

Στον τοίχο υπάρχουν μερικές φωτογραφίες δύο νεαρών αντρών που τα κάδρα τους στολίζουν μεγάλα πλαστικά λουλούδια. "Οι γιοί μας! Σκοτώθηκαν και οι δύο στον πόλεμο", μου εξηγεί ο Αγκάεφ. Πριν από εννέα χρόνια, η οικογένεια του Αγκάεφ αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το Καραμπάχ και να έρθει στο Σουμγκάιτ. "Μια νύχτα, οι Αρμένοι εισέβαλαν στο χωριό μας και αναγκαστήκαμε να φύγουμε", θυμάται ο αγρότης και, αμέσως μετά, προσθέτει ότι άνοιξε ο ίδιος τους τάφους των γιών του, έβαλε τα άψυχα κορμιά τους σε μια κούτα και τα πήρε μαζί του πάνω στο κάρο. "Δεν μπορούσα να τους αφήσω πίσω. Εβδομάδες ολόκληρες τους κουβαλούσα πάνω στο κάρο. Ευτυχώς, έπιασε χειμώνας και τα κορμιά τους πάγωσαν και σταμάτησαν να μυρίζουν τόσο πολύ. Τελικά τους ξανάθαψα εδώ πέρα". 

Ο διοικητής των αζέρικων στρατιωτικών δυνάμεων που φυλούσαν το χωριό είχε διατάξει χωρίς εμφανή λόγο τους άντρες του να αποσυρθούν το προηγούμενο βράδυ. "Πούλησε το χωριό στους Αρμένηδες για μια χούφτα δολάρια", υποστηρίζει ο Αγκάεφ. Καθ'όλη τη διάρκεια του πολέμου, οι διεφθαρμένοι Αζέροι αξιωματικοί χρηματίζονταν από τον εχθρό.

εκδ. Κριτική, σελ. 123

David S. Landes - Ο Πλούτος Και Η Φτώχεια Των Εθνών

Κάποτε που ο κυβερνήτης του λαού της περιοχής Μπαλχ (Κεντρική Ασία-Βακτριανή, βόρειο Αφγανιστάν) βρισκόταν μακριά πολεμώντας τους Ινδούς, ένας νομαδικός λαός που βρισκόταν κοντά, επωφελούμενος από την απουσία του, κυρίευσε την πόλη. Οι κάτοικοι πολέμησαν γενναία υπερασπίζοντας όχι μόνο τα σπίτια τους και τις οικογένειές τους, αλλά και το σπίτι και την οικογένεια του απόντος κυβερνήτη. Έχασαν όμως τη μάχη. Όταν ο κυβερνήτης επέστρεψε, ανακατέλαβε την πόλη. Και όταν έμαθε πόση ανδρεία επέδειξαν οι υπήκοοί του, τους επέπληξε. Ο πόλεμος, τους είπε, δεν είναι δική τους υπόθεση. Το καθήκον τους είναι να πληρώνουν και να υπακούν όποιον και αν τους διοικεί. Οι ηγέτες του λαού ζήτησαν δεόντως συγγνώμη και υποσχέθηκαν ότι δεν θα επαναλάβουν αυτό το έγκλημα καθοσιώσεως.

σελ. 72, εκδόσεις Λιβάνη

Επικών διαστάσεων δημιούργημα, αυτό το αριστουργηματικό σε σύλληψη και εκτέλεση βιβλίο αντισταθμίζει δεκαετίες σχολικής βλακείας. 

Κωνσταντίνος Κόλμερ - Η Μεγαλειώδης Απάτη Του Ευρώ - Το όθνειο νόμισμα

Η "συνωμοσία" του ευρώ είναι επιμελώς αποκρυπτόμενον μυστικό στα ανακτοβούλια των φεντεραλιστών της "Ηνωμένης Ευρώπης". Μόνο η κυρία Μάργκαρετ Θάτσερ ηύρεν το θάρρος να υποστηρίξη ότι "η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προσπαθεί με το ευρώ να καταργήσει την δημοκρατία". "Η Νομισματική Ένωσις είναι ένα πεδίο για χαζούς, που έχουν καβαλήσει το καλάμι", είχε διακηρύξει με την διακρίνουσα αυτήν ειλικρίνεια. Δι'αυτό και ανετράπη, αν και η τελευταία φυσιογνωμία της Βρεταννίας.
Οι συνωμοσίες όμως κρίνονται εκ τους αποτελέσματος πάντοτε.

Εκδόσεις Λιβάνη, σελ. 37


Ο Κόλμερ τα φωνάζει δεκαετίες, αλλά ποιος ακούει.

Rob Sheffield - Love Is A Mixtape

Renee didn't just sit back and wait for adventures to happen. She covered ground and took me with her. Renee drove me out to Danville to ding a reclusive old fifties rockabilly singer she worshipped, Janis Martin. Janis invited us in for coffee and told us stories about Patsy Cline and Ruth Brown and Elvis Elvis Elvis while her prize greyhounds bit my ankles. 

Janis Marin nodded in my direction and told Renee, "He don't say much, do he? But he's got a sweet smile. I  think he likes me."

Renee nodded and smiled. "Oh, he likes you."

Janis said, "He's thinking, hell she's old but she's fine. The tits ain't bad."

Renee said, "Definitely the tits".

page 75, Three Rivers Press edition, 2007

http://www.randomhouse.com/crown/mixtape/

Giles Smith - Lost In Music

Why does it have to be so loud? Because when it's loud, the bass pumps through and the drums kick up and the guitars come skidding across the room and the whole thing hits you in the chest. Because when it's loud, you can't hear anything else, particularly the people who would ask you why it has to be so loud.

Picador edition 1995, page 40

A book about pop music by a lad who loves it. Spot on. 

Erik J. Zurcher - Σύγχρονη Ιστορία της Τουρκίας

Τον Απρίλιο του 1839, ωστόσο, ο σουλτάνος αισθάνθηκε αρκετά ισχυρός ώστε να διατάξει επίθεση εναντίον των αιγυπτιακών δυνάμεων στη βόρεια Συρία. Το αποτέλεσμα ήταν μια συντριπτική οθωμανική ήττα στο Νιζιπ, στις 24 Ιουνίου. Και σαν να μην έφτανε αυτό, λίγο αργότερα, ο Οθωμανός ναύαρχος διοικητής του στόλου της Μεσογείου, όταν πληροφορήθηκε ότι ένας από τους μεγάλους ανταγωνιστές του είχε γίνει μεγάλος βεζίρης και ότι ο στόλος του ανακαλούνταν, έπλευσε προς την Αλεξάνδρεια και παρέδωσε τον οθωμανικό στόλο στους Αιγυπτίους.

σελ. 84, εκδόσεις Αλεξάνδρεια

Πολύτιμο έργο για την κατανόηση της εξέλιξης της περιοχής από το 19ο αιώνα ως σήμερα. Για την ιστορία, ο Οθωμανικός στόλος επεστράφη το 1840.

Φόρεστ Κάρτερ - Η εκπαίδευση του Μικρού Δέντρου

Πρέπει να ξέρεις τι κάνεις, αν θέλεις να ελέγξεις χτυπώντας ένα καρπούζι και να βγάλεις άκρη. Αν το χτυπήσεις και ακουστεί ένα "τινκ!", είναι άγουρο. Αν ακουστεί ένα "τανκ!" είναι άγουρο αλλά ωριμάζει. Αν ακουστεί ένα "τούνκ!", τότε έχεις το ώριμο καρπούζι σου. Οι πιθανότητες είναι δύο προς μία εναντίον σου, όπως έλεγε ο παππούς ότι ισχύει παντού.

Ο παππούς χτύπησε το καρπούζι. Το χτύπησε δυνατά. Δεν είπε τίποτα, αλλά κοιτούσα από κοντά το πρόσωπό του και δεν κούνησε το κεφάλι του. Αυτό ήταν καλό σημάδι. Δε σήμαινε ότι το καρπούζι είναι ώριμο, όμως αφού δεν είχε κουνήσει το κεφάλι του, υπήρχε ελπίδα. Το χτύπησε ξανά.

Είπα στον παππού ότι μου είχε ακουστεί σαν "τουνκ!". Κάθισε στις φτέρνες του και το μελέτησε λίγο ακόμα. Το ίδιο και εγώ.

Ο ήλιος είχε βγει. Μια πεταλούδα κάθισε στο καρπούζι και έμεινε εκεί ανοιγοκλείνοντας τα φτερά της. Ρώτησα τον παππού αν αυτό ήταν καλό σημάδι, γιατί νόμιζα ότι είχα ακούσει ότι, όταν κάθεται μια πεταλούδα σε ένα καρπούζι, είναι μάλλον σίγουρο ότι το καρπούζι είναι ώριμο. Ο παππούς είπε ότι δεν είχε ακούσει ποτέ του για αυτό το σημάδι, αλλά ότι μπορεί να ήταν αλήθεια.

Είπε ότι, από όσο μπορούσε να ξέρει, η περίπτωση ήταν οριακή. Είπε ότι ο ήχος ήταν κάτι μεταξύ "τανκ!" και "τουνκ!". Είπα ότι και εμένα έτσι μου ακουγόταν, αλλά μάλλον έκλινα προς το "τουνκ!". Ο παππούς είπε ότι υπήρχε και άλλος τρόπος για να το ελέγξουμε. Πήγε και έφερε ένα σκουπόξυλο.

Αν αφήσεις ένα σκουπόξυλο σταυρωτά σε ένα καρπούζι και μείνει εκεί, το καρπούζι είναι άγουρο. Αν όμως το σκουπόξυλο αλλάξει διεύθυνση, τότε το καρπούζι σου είναι ώριμο. Ο παππούς άφησε το σκουπόξυλο πάνω στο καρπούζι. Εκείνο έμεινε για λίγο, έπειτα έστριψε ελάχιστα και σταμάτησε. Καθίσαμε και το παρακολουθήσαμε. Δεν έστριψε άλλο. Είπα στον παππού ότι πίστευα ότι το σκουπόξυλο ήταν πολύ μακρύ και έτσι η ωριμότητα μέσα στο καρπούζι κόπιαζε πολύ για να το στρίψει. Ο παππούς πήρε το σκουπόξυλο και το κόντυνε. Δοκιμάσαμε και πάλι. Αυτή τη φορά έστριψε περισσότερο, σχεδόν όσο χρειαζόταν.

Ο παππούς ήταν έτοιμος να τα παρατήσεις, εγώ όμως όχι. Έπεσα στα γόνατα, για να βλέπω από κοντά το σκουπόξυλο, και είπα στον παππού ότι έδειχνε να κουνιέται, αργά αλλά σταθερά, προς το σωστό σημείο. Ο παππούς είπε ότι μπορεί να έφταιγε το ότι φυσούσε η ανάσα μου και αυτό δε μετρούσε. Αποφάσισε όμως να μην τα παρατήσει. Είπε ότι θα το αφήναμε μέχρι το μεσημέρι, περίπου την ώρα του φαγητού, και τότε θα μπορούσαμε να κόψουμε το καρπούζι.

εκδόσεις Κέδρος, σελ. 181 επειτ.

Ένας ηγέτης της Κου Κλουξ Κλαν έγραψε αυτές τις λέξεις. Ο άνθρωπος είναι ένα θηρίο.