16.9.13

Κωνσταντίνος Καρνάζης - ΥπερΜαραθωνοδρόμος


 "Αυτό το κομμάτι του ταξιδιού είναι δύσκολο", είπε κι έκλεισε τη φράση του ρίχνοντας μια ματιά στον ουρανό. Ένα γεράκι έκρωξε πέρα μακριά κι η κραυγή του αντήχησε στην κοιλάδα. Έμοιαζε με σκηνή από παλιό γουέστερν του Τζον Γουέιν, αλλά μ'ενα δρομέα ξαπλωμένο στο χώμα.
"Έχεις τρέξει σ'αυτό τον αγώνα;" τον ρώτησα.
Έσκυψε και με κοίταξε. "Και βέβαια, φίλε μου". Κούνησε αργά το κεφάλι του και γύρισε και κοίταξε πάλι τον ουρανό.
"Ξέρετε σε ποιο μίλι βρίσκομαι;"
"Στο 73ο" είπε ο άλλος τύπος. "Το ποτάμι είναι 5 μίλια παρακάτω, στην κοιλάδα". Το επόμενο σημείο ελέγχου ήταν στο πέρασμα του ποταμού Ράκι Τσάκι. "Πώς είσαι;" με ρώτησε.
"Τα πήγαινα καλά ως το Φόρεστχιλ, αλλά από εκεί και πέρα μπήκα στο βασίλειο του πόνου. Γίνεται όλο και πιο έντονος", απάντησα.
Μεσολάβησε ένα μεγάλο διαστημα σιωπής κι έπειτα άρχισε να μιλάει ο Ινδιάνος αρχηγός. "Αυτό είναι αναμενόμενο", είπε, συνεχίζοντας να χτενίζει με το βλέμμα τον ουρανό. "Ο πόνος είναι ο τρόπος που έχει το σώμα να ξεφορτώνεται τις αδυναμίες του".

Εκδ. Ωκεανίδα, σελ. 147

Ο Dean Karnazes σε μια στιγμή από τον πρώτο αγώνα 100 μιλίων που συμμετείχε. Σε πιάνουν πόνοι στην κυριολεξία όταν το διαβάζεις. Ψυχάκιας, αλλά ζει το όνειρό του. Εσύ που δεν το ζεις, τι είσαι;

No comments: