Ποια σκύλα μάνα το'λεγε

Πασχαλιάτικο τραγούδι από την Ήπειρο και τα Γρεβενά.

Αν είναι ένα πράγμα που λείπει σήμερα από την τραγουδοποιϊα, είναι η σημασία. Η εντυπωσιακή επιμονή στην ατελείωτη καψούρα, σε μια εποχή που η χώρα έχει μυριάδες προβλήματα, δείχνει πόσο μακριά είναι οι δημιουργοί και οι εταιρείες από την πραγματικότητα. Ακόμα και ο Δεκεμβρης του 2008 δεν ξύπνησε τα ζωντανά, να δούμε τι θα μπορέσει ποτέ να το κάνει. Ως τότε, άγιος ο θεός της καψούρας. Τι να κάνουμε.

μια εκδοχή

Ποια σκύλα μάνα το ‘λεγε
Τ' αδέρφια δεν πονιούνται
Τ' αδέρφια σκίζουν τα βουνά
Κι οι αδερφές τους κάμπους
Κι η μάνα σκίζει τη θάλασσα
Όσο να τ' ανταμώσει
Σαν πάεισε και τ' αντάμωσε
Σε ένα όμορφο μπαΐρι
Τριάντα χρίνια ακάμωτο
Κι εξήντα παριασμένο
Και εκεί τραπέζι έστρωσαν
Να καλογιοματίσουν
Χρυσά μαντίλια έβγαλαν
Σένα τα λέω τούτα
Κι αν θέλεις άκουστα
Πάρε χαρτί και πένα
Και κάτσε γράψε τα.

και μια άλλη εκδοχή

Άιντε ποια μάνα σκύλα το βρε το 'λεγε
όρε τ' αδέρφια δεν πονιούνται
Άιντε τ' αδέρφια σκίζουν τα βρε τα βουνά
όρε κι οι αδερφές τους κάμπους
Άιντε κι η μάνα σκίζει γιε μ' τη θάλασσα
όρε ν' ωσπού ν' ανταμωθούνε
Άιντε σαν πήγαν γιε μου κι ανταμώσανε
όρε σ' ένα χρυσό γιε μου τραπέζι
Άιντε χρυσά μαντήλια βγα- βρε βγάλανε
όρε τα δάκρυα γιε μου σκουπίζουν

Το'χουν πει πολλοί, ο Τάκης Καρναβάς, ο Τσαλάγκας, ο Ανδρέας Τσαούσης, η Φιλιώ Πυργάκη, η Τασία Βέρα, ο Λάκης Χαλκιάς.

Billy Bragg - Levi Stubbs' Tears

Once, I pondered on the possibility of a unique answer for all the world's problems. Religion is an easy one, philosophy has made its efforts (and let's not forget Google...). But they are not what you'd call an answer; more likely, they are total solutions for a total result, one that makes life bearable, with a promise of a foreverafter. I get the idea, I'm just not ready to buy just yet. And I'm a pretty easy guy to convince. I fall for everything.

Imagine, then, if I actually came across the answer to all the world's problems? Read on, my beloved reader.

"You can look at my nose and say "Billy Bragg,what is the answer to all the world's problems". Now, it's impossible to have one song that answers all the problems of all the world - except this next song I'm going to play for you now...which answers every single problem in your life whatever that problem may be. It may be that someone here's building a nuclear power station at the end of your road or it may be that when you get up in the morning and go for a piss it hurts. Whatever your problem is, this is the answer to it. All you have to do, all you have to do boys and girls is go home, put a kettle on, make yourself a nice cup of tea, sit down, put on a record by The Four Tops - everything is going to be alright".
These are the words of one Billy Bragg, singing his heart out that evening of 10th October 1986, in Malmo, Sweden.

I don't think I've mentioned my trust in Billy. There is sth about this man that makes me feel safe. I'm not talking about the clear, firm voice, nor the clear, firm songwriting. I'm talking about Billy Bragg himself. The entity of a man with principle, with a clear face, with a reason seemingly running through his vains. It is comforting for me to know that there is a person that goes on through life, knowing that he can only follow his principle, as it is his only truth, and for that, the world's, too.

For me, "Levi Stubbs' Tears" is a perfect song. It includes everything I can imagine that makes a perfect song: it's clear, strict, the melody is perfect, the rhyme is poetic, the theme is universal and open to interpretation, the structure sets the problem and gives a solution, and one that it so humane. Apart from that, Billy's voice just bends me. I believe him, as I believe my lover and family love me. And the trompone signals that songs are not solutions, they are a means to fuck the pain away until Billy's yell wakes you up at the end of the song. And then reality takes over again. 3 minutes.
I can listen to this song over and over, year after year, decade after decade. It's fucks reality away and for a cloud walker like me, this is a means to an end. The question if it is the perfect song (as in the case of the answer to all the world's problems), yes it is. In my own little world, it is. In your own little world, you only know.

"Levi Stubbs' Tears" was the first single from Billy Bragg's third album, "Talking with the Taxman about Poetry" (1986). The album title is a reference to the great Vladimir Mayakofsky's same-titled poem. The song reached #29 in the UK charts. Names mentioned: Barrett Strong and Norman Whitfield are responsible for many huge hits of Motown, like "I heard it through the grapevine", "Smiling Faces Sometimes", "Cloud Nine", "Papa Was A Rollin' Stone". Brian and Edward Holland and Lamont Dozier are also responsible for many huge hits of Motown, like "Stop! In The Name Of Love", "You Keep Me Hanging On", "(Love Is Like A) Heat wave". Levi Stubbs was the lead vocalist of the Four Tops (birthname Levi Stubbles, 1936-2008)

Clorybox - Lali Pop / Magic Moon

GloryBox

Το Lali Pop και το Magic Moon γράφτηκαν το ένα μετά το άλλο με διαφορά δύο ημερών και γι'αυτό το λόγο πάντα φοβόμουν πως μοιάζουν αρκετά. To Lali Pop , το οποίο γράφτηκε πρώτο, προέκυψε μετά από καθημερινό παίξιμο κομματιών του Elliott Smith(εξαιτίας του tribute night στο bios). Παρόλα αυτά μου προέκυψε πολύ pop,σε σημείο που μου θυμίζει Natalie Imbruglia. Είναι πιασάρικο και αποπνέει μια θετικότητα η μελωδία του και ο ρυθμός του, εν αντιθέσει με τα λόγια. Λατρεύω το σημείο με τα a la la la la. Είναι πολύ κολληματικό.

Έχω μεγάλη αδυναμία στα περίεργα αρπίσματα. Πιάνω τα τάστα με ανώμαλους τρόπους, χωρίς να έχω επίγνωση τι νότες παίζω και το αποτέλεσμα είναι περίεργα όμορφο (φυσικά σε κάποιον που ξέρει από αρμονία και μουσική, θα του φαίνεται πολύ εύκολο να καταλάβει). Τα περισσότερα κομμάτια μου έχουν προκύψει από τέτοιου είδους παίξιμο. Το Magic moon είναι ένα από αυτά. To delay στην κιθάρα σε κάποια σημεία του verse έχω την αίσθηση πως προσδίδει στο κομμάτι λίγο mice parade αισθητική. Το κάνει πιο μαγικό.

Τα δύο αυτά κομμάτια θα έλεγα πως αποτελούν πείραμα. Είναι οι πρώτες μου ηχογραφήσεις με το live ableton και η πρώτη μου σοβαρή προσπάθεια να δημιουργήσω beats.

The Story of A Song: Sugaspank's Business Creep

Business Creep (the song is streaming here now)

To Business Creep από τον δίσκο Backslam Extravaganza της Cast-A-Blast είναι ένα ξεχωριστό, εξαιρετικό τραγούδι από το 2008. Οι δημιουργοί του, Blend & Sugahspank, μας είπαν για αυτό:

Blend: "γράφτηκε στο σπίτι μου στα Α.Πατήσια για να μπει στο Backslam Extravaganza μέσα σε 3-4, ώρες. Οι στίχοι και τα φωνητικά γράφτηκαν επί τόπου. Χρησιμοποιήθηκαν: mpc, live ableton και ένα μικρόφωνο. Το sample έχω ξεχάσει τι ήταν και πολλοί με ρωτάνε, αλλά ειλικρινά δεν θυμάμαι... Η ιδέα για το κομμάτι απλά ήρθε, παίζοντας."

Sugahspank: "Το κομμάτι είναι η ανασκόπηση των ερωτικών μου περιπετειών από τότε που πρωτομπήκα στο παιχνίδι μέχρι πέρυσι".
-------------------------------

Cast-A-Blast records update:
Ottawa Bros - εξαντλήθηκε
Misplaced - πάει για 3η κοπή
Backslam Extravaganza - σχεδόν soldout
1000-1500 copies το καθένα, νούμερα καλά για την τωρινή δισκογραφία

Sugaspank - πουλάει ΠΟΛΥ

Etten - She's A and S

Ότι και να έκανε θα ερχόταν εκείνη η ημερομηνία, θα ξημέρωνε αυτή η μέρα, θα περνούσαν τα λεπτά και οι ώρες και θα έφερναν εκείνη τη στιγμή….

Τη στιγμή που άνοιξε η πόρτα που οδηγούσε σε έναν άλλο κόσμο. Δεν ήθελε να μπει εκεί. Την έσπρωξαν. Προσπάθησε να αντισταθεί αλλά δεν είχε αρκετή δύναμη. Ήταν περισσότεροι.

Την ρούφηξε το απόλυτο σκοτάδι, ένιωσε να πνίγεται, να αναρωτιέται, να μη μπορεί να καταλάβει τη γλώσσα που μιλούσε, να μην ξέρει αν είναι άνθρωπος. Αποφάσισε ότι ήταν μηχανή. Αυτό άλλωστε θα ευχαριστούσε εκείνους τους ανθρώπους.

Δεν είχε πια φλέβες αλλά καλώδια, δεν είχε μάτια αλλά δυο οθόνες, δεν είχε στόμα γιατί δεν το χρειαζόταν πια. Το είχε πιστέψει. Ήταν μέσα στο σκοτάδι, μόνο σκοτάδι και ένα περίεργο απαλό, ζεστό ρεύμα αέρα γύρω της.

Άρχισε να εξερευνάει τη νέα της μορφή. Ψηλάφιζε… Στη θέση που κάποτε υπήρχε η καρδιά της, τώρα υπήρχε ένας διακόπτης. Τρόμαξε. Για μέρες τα δάχτυλα της δεν ξανακουμπησαν τον διακόπτη και το σκοτάδι γινόταν όλο και πιο πυκνό και ο αέρας όλο και πιο δυνατός. Ένιωθε κίνηση μέσα στο σκοτάδι. Όλο και πιο κοντά της… κάτι την πλησίαζε. Δεν φοβόταν όμως. Το χειρότερο ή αυτό που νόμιζε ότι ήταν το χειρότερο, της είχε ήδη συμβεί. Δεν είχε να χάσει τίποτα. Εκείνη τη στιγμή ένιωσε πάνω της ένα χέρι.. χωρίς δισταγμό ακούμπησε στο σημείο που βρισκόταν ο διακόπτης. Τον πάτησε και το απόλυτο σκοτάδι πνίγηκε στο φως. Το αεράκι που είχε νοιώσει ήταν ανάσες ανθρώπων που μαζευόντουσαν σιγά σιγά εκεί.. Τους ήξερε όλους με τα ονόματα τους… Ηλίας, Αλεξία, Θανάσης, Κική, Αριάδνη, Κώστας, Κωνσταντίνος, Χρήστος, Ανδρέας, Γκέλυ, Ισαβέλλα, Όλγα… και τόσοι άλλοι. Όλοι κρατούσαν από έναν καθρέφτη στραμενο προς εκείνη. Κοιτάχτηκε μέσα. Δεν είδε την μηχανή που περίμενε, αλλά τον εαυτό της. Άνοιξε το στόμα της και χωρίς να το σκεφτεί βγήκε μια φράση, η πρώτη μετά από καιρό. «Ευχαριστώ που ήρθατε να με βρείτε», είπε. «Δεν ήρθαμε, ήμασταν πάντα εδώ και εσύ δεν έφυγες ποτέ», της απάντησαν και οι φωνές τους ήταν η πιο ωραία μουσική που είχε ακούσει ποτέ.

Δεν υπήρχε πια σκοτάδι, δεν υπήρχε καμία πόρτα να την κρατήσει κλεισμένη. Ήταν ένας τυπικός άνθρωπος.. Είχε πάλι στόμα. Δεν την ένοιαζε να μιλήσει, να εξηγήσει, να χάσει άλλο χρόνο. Το μόνο που ήθελε να κάνει είναι να τραγουδήσει… She ‘s A. And S…."