37. Στο Μεξικό μου διηγήθηκαν την ιστορία μιας κοπέλας του MIR που τη βασάνισαν βάζοντας της ζωντανά ποντίκια στον κόλπο. Αυτή η κοπέλα κατάφερε να φύγει στην εξορία και έφτασε στο ΟΔ. Ζούσε εκεί αλλά κάθε μέρα ήταν και πιο λυπημένη και μια μέρα πέθανε από την τόση λύπη. Αυτό μου είπαν. Εγώ δεν την γνώρισα προσωπικά. 38. Δεν πρόκειται για σπάνια ιστορία. Γνωρίζουμε αγρότισσες από την Γουατεμάλα που υποβλήθηκαν σε ακατανόμαστα βασανιστήρια. Το απίστευτο αυτής της ιστορίας είναι η πανταχού παρουσία της. Στο Παρίσι μου διηγήθηκαν πως κάποτε έφτασε εκεί μια Χιλιανή, η οποία είχε βασανιστεί με τον ίδιο τρόπο. Αυτή η Χιλιανή ανήκε επίσης στο MIR, είχε την ίδια ηλικία με τη Χιλιανή του Μεξικού και είχε πεθάνει όπως κι εκείνη, από λύπη. 39. Καιρό μετά έμαθα την ιστορία μιας Χιλιανής στη Στοκχόλμη, νέας και μέλους του MIR, ή πρώην μέλους του MIR, που βασανίστηκε τον Νοέμβριο του 1973 με τη μέθοδο των ποντικιών και πέθανε, προς έκπληξη των γιατρών που τη φρόντιζαν, από λύπη, από morbus melancolicus. 40. Μπορεί να πεθάνει κανείς από λύπη, μπορεί να πεθάνει από πείνα (αν και είναι οδυνηρό), μπορεί να πεθάνει ακόμη και από μελαγχολία. 41. Αυτή η άγνωστη Χιλιανή, που επαναλαμβανόταν στα βασανιστήρια και στο θάνατο, ήταν η ίδια ή τρεις διαφορετικές γυναίκες και μάλιστα συνοδοιπόροι στην ίδια παράταξη και με την ίδια ομορφιά; Σύμφωνα με ένα φίλο, επρόκειτο για την ίδια γυναίκα που, όπως στο ποίημα του Βαγιέχο "Masa", πεθαίνοντας πολλαπλασιάζεται χωρίς να πάψει ωστόσο να πεθαίνει. (Στην πραγματικότητα, στο ποίημα του Βαγιέχο ο νεκρός δεν πολλαπλασιάζεται, αυτοί που πολλαπλασιάζονται είναι οι ικέτες, εκείνοι που δεν θέλουν να πεθάνει.)
Εκδόσεις Άγρα, σελίδα 293
(Για όποιον διαβάζει Ισπανικά, το βιβλίο εδώ)
No comments:
Post a Comment